Το φύλλο που δεν ήθελε να πέσει

Σήμερα ο Γιώργος μας έφερε το βιβλίο που μας υποσχέθηκε. Σκέφτηκε πως επειδή προσπαθούμε να στολίσουμε φθινοπωρινά την τάξη μας (κόβουμε φύλλα, φτιάξαμε σκιάχτρο, κοράκια κτλ.) θα θέλαμε να ακούσουμε ένα φθινοπωρινό παραμύθι. Πραγματικά, το διαβάσαμε και μας εντυπωσίασε! Από το φθινόπωρο ξεκινήσαμε και φτάσαμε να συζητάμε για ... την αγάπη! 

 

ΟΤΑΝ Η ΑΓΑΠΗ ΕΛΙΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ...

Το φθινόπωρο τα φύλλα της λεύκας πέφτουν. Ακολουθούν, μαζί με άλλα, αδιαμαρτύρητα την προκαθορισμένη πορεία τους. Τι συμβαίνει, όμως, όταν κάποιο από αυτά θελήσει να υπερβεί τη φύση του;
Είναι το τελευταίο φύλλο μιας λεύκας που αγαπά με πάθος τη ζωή και αρνείται να πέσει.
Αυτή του η αγάπη είναι που το οδηγεί ν’ ανακαλύψει τη δύναμη που κρύβει ο καθένας μας μέσα του, να μάθει να παρατηρεί και να γνωρίζει τον κόσμο γύρω του, να ζει με αξίες, αρχές και στόχους.
Πάνω απ’ όλα, όμως, καταλαβαίνει ότι στη ζωή όλα κερδίζονται με προσπάθεια και όταν είναι έτοιμος κανείς να προσφέρει απλόχερα την αγάπη του, δίχως να τον νοιάζουν ανταλλάγματα, τότε νιώθει γενναίος και δυνατός να υπερβεί όλες τις δυσκολίες και τα εμπόδια.

 

Ο Γιάννης Πλαχούρης γεννήθηκε το 1951 στην Αθήνα. Κατάγεται από την Άρτα. Σπούδασε κι εργάστηκε στη δημοσιογραφία από διάφορες κατά καιρούς θέσεις στον ημερήσιο και περιοδικό Τύπο, στο ραδιόφωνο και ως σύμβουλος τύπου σε μεγάλες επιχειρήσεις.
Όσον αφορά τη λογοτεχνία, έχουν κυκλοφορήσει από το 1973 μέχρι σήμερα έντεκα ποιητικές συλλογές του, ένα μυθιστόρημα και τέσσερα παραμύθια.

 

 Η λεύκα είναι φυλλοβόλο δένδρο . Έχει  φύλλα με γυαλιστερή ανοιχτοπράσινη την επάνω επιφάνεια και λευκή και χνουδωτή την κάτω.  Η λεύκα χρησιμοποιείται κυρίως για τη γρήγορη αναδάσωση περιοχών που είναι υγρές, αλλά ακατάλληλες για άλλη καλλιέργεια. Ακόμη, για τη δημιουργία πράσινου σε πάρκα και σε πλατείες. Το ξύλο της είναι γενικά άσπρο, ελαφρό, μαλακό, δουλεύεται πολύ εύκολα, δεν είναι όμως πολύ γερό. Ακόμη χρησιμοποιείται στη χαρτοποιία για την παραγωγή κυτταρίνης, στην κατασκευή σπιρτόξυλων και άλλων μικροαντικειμένων.

Φυλλοβόλα είναι τα φυτά που χάνουν όλο τα φύλλα τους στα μέσα φθινοπώρου,
όταν αρχίσουν να πέφτουν οι θερμοκρασίες και ξαναβγάζουν νέα φύλλα την άνοιξη.
Φυλλοβόλα είναι η λεύκα, η μηλιά, αχλαδιά, φλαμουριά, κερασιά, πλάτανος… κ.ά.

Αειθαλή είναι τα φυτά τα οποία δε χάνουν τα φύλλα τους,
ποτέ, αν και η αλήθεια είναι πως χάνουν όλη την διάρκεια του έτους,
απλά δεν φαίνεται να τα χάνουν καθώς τα ρίχνουν και βγάζουν νέα φύλλα
ταυτόχρονα.
Αειθαλή είναι το έλατο, πεύκο, κυπαρίσσι… κ.ά.

Και μια ζωγραφιά που επεξεργάστηκα για να ζωγραφίσουμε... έτσι γιατί ο χρόνος δεν είναι ποτέ αρκετός και πάντα αφήνουμε δουλειά και για τις άλλες μέρες.

Αντλήσαμε πληροφορίες:
 http://plachio.wordpress.com/
 http://primaryschool-teacher.blogspot.gr

Επαναληψούλα στα Μαθηματικά (-εν. 6)

Μια επαναληψούλα στα μαθηματικά έως την ενότητα 6.

Να έχετε ένα ξεκούραστο και δημιουργικό Σαββατοκύριακο!

Επαναληψούλα-εν.6 from thalianikaki

Άλλα τα μάτια της μαϊμούς και άλλα της κουκουβάγιας (Σοφία Μαντούβαλου)

Σήμερα κάναμε άσκηση σεισμού και η μέρα μας ήταν διαφορετική. Βγήκαμε δηλαδή από τον καθημερινό μας ρυθμό. Έτσι και για να μην πάει ανεκμετάλευτη, διαβάσαμε ένα βιβλίο που άρεσε πολύ στα παιδιά. Βέβαια ο χρόνος δεν μας έφτασε για να εκθέσουμε όλες τις απόψεις (που η αλήθεια είναι ότι ήτανε πολλές) και για να επεκταθούμε σε δραστηριότητες, αλλά αυτό δε μας πείραξε καθόλου. Και αύριο... μέρα είναι

 

Τα μάτια των ανθρώπων βλέπουν τα ίδια χρώματα;
Τα μάτια των ανθρώπων βλέπουν μέσα από τα μάτια της ψυχής.
Οι ψυχές των ανθρώπων είναι διαφορετικές.
Άρα, τα μάτια των ανθρώπων δε βλέπουν τα ίδια χρώματα. 



 "- Τι ωραίο που είναι αυτό το κόκκινο καπέλο! Είπε η καρακάξα και μαζί της συμφώνησε και η πεταλούδα. Η γάτα, ο σκύλος και η κουκουβάγια συμφώνησαν πως αυτό ήταν ένα πολύ ωραίο γκρι καπέλο.
- Ποιο καπέλο; είπε ο βάτραχος, δε βλέπω κανένα καπέλο.Γιατί η αλήθεια είναι για άλλους μονόχρωμη και για άλλους πολύχρωμη; Μήπως τη βλέπουν με διαφορετικά μάτια; "

Ένα παραμύθι για τα μάτια και τα χρώματα.

Σοφία Μαντούβαλου-Υποψήφια για το Διεθνές Βραβείο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν 2014

Η Σοφία Μαντουβάλου γεννήθηκε στη Αθήνα το 1949. Σπούδασε ψυχολογία, εκπαιδευτική τεχνολογία και σκηνοθεσία. Στον Καναδά, στο ελληνικό σχολείο και στο Πανεπιστήμιο, δίδαξε ως βοηθός καθηγητής, γραφικές επικοινωνίες (σεναριογραφία, παραγωγή και αξιολόγηση εκπαιδευτικού υλικού). Στην Αμερική, στο Μουσείο εκπαιδευτικής φαντασίας του Κλιβελαντ,  σχεδιάζει, γράφει και εμψυχώνει εκπαιδευτικά σενάρια. Στην Ελλάδα εργάζεται στην Εκπαιδευτική τηλεόραση με ειδικότητα στην εκπαίδευση με τις σύγχρονες τεχνολογίες.

Αντλήσαμε πληροφορίες από:
http://www.infokids.gr/
http://www.rhodes.aegean.gr/atlas/writers/mantouvalou.htm